Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2023/6438 E., 2024/9110 K.
tarihli karar
Karar Künyesi
- Mahkeme
- Yargıtay 6. Ceza Dairesi
- Karar Tarihi
- 17 Eylül 2024
- Esas No
- 2023/6438
- Karar No
- 2024/9110
- Konu
- Silahla tehdit, hakaret
Karar Özeti
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/975 E., 2016/840 K.
SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret
HÜKÜMLER : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
1. İlk derece Mahkemesince, " suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması somut bir delilin elde edilememiş olması ceza yargılamasında asıl gayenin maddi hakikati tespit etmek olduğu dikkate alınarak "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi nedeniyle müsnet suçtan CMK'nun 223/2.e maddesi gereğince ayrı ayrı beraati yönünde" karar verildiği anlaşılmıştır.
2. Sanık üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.
II.
SAYISI : 2015/975 E., 2016/840 K.
SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret
HÜKÜMLER : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
1. İlk derece Mahkemesince, " suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması somut bir delilin elde edilememiş olması ceza yargılamasında asıl gayenin maddi hakikati tespit etmek olduğu dikkate alınarak "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi nedeniyle müsnet suçtan CMK'nun 223/2.e maddesi gereğince ayrı ayrı beraati yönünde" karar verildiği anlaşılmıştır.
2. Sanık üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.
II.
Tam metni ve tüm kararları görüntüleyin
Lextum.ai'ya giriş yaptıktan sonra sınırsız, süresiz ve ücretsiz erişebilirsiniz.
Yargıtay Kararlarından
- Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2023/6162 E., 2024/9116 K.17 Eylül 2024
- Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2024/4317 E., 2024/9113 K.17 Eylül 2024
- Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2022/15366 E., 2024/9111 K.17 Eylül 2024
- Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2023/6941 E., 2024/9108 K.17 Eylül 2024
- Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2023/6962 E., 2024/9106 K.17 Eylül 2024
- Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2024/4142 E., 2024/9104 K.17 Eylül 2024