Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/4831 E., 2024/4398 K.

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/463 E., 2015/101 K.
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
1. Sanık hakkında boyalara bakma maksadıyla katılan mağdure ile boyaların bulunduğu boş daireye gidip daire önünde bekleyen katılan mağdurenin kolundan tutup çekerek daire içine sokup öpmeye ve göğüslerini ellemeye çalıştığı iddiasıyla çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Ankara 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2015 tarihli ve 2014/463 Esas, 2015/101 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın, atılı suçları işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.
2.