Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/5061 E., 2024/3841 K.

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2012/180 E., 2015/96 K.
O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yönünden; Mahkemece cinsel taciz suçundan, suç duyurusunda bulunma kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223. maddesine göre hüküm niteliği taşımadığı ve temyizi kabil kararlardan olmadığı anlaşılmıştır.
Katılan vekilinin temyiz isteği yönünden; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR
1.Sanık ...'un nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...'in kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin kararıyla mevcut deliller değerlendirilerek sanıkların atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e.maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.
2.