Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/8495 E., 2024/3930 K.

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/146 E., 2015/132 K.
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR
1. Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2014/146 Esas, 2015/132 Karar sayılı kararı ile sanık ile mağdure arasında gönül ilişkisi bulunduğu ve 2012 yılının Mart ayı içerisinde mağdurenin rızası ile sanıkla cinsel ilişkide bulundukları, daha sonra sanık ile mağdurenin aileleri tarafından düğün yapıldığı şeklinde kabul edilen olayda; sanığın, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı kanun ile değişiklik öncesi hali ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/2, 43/1, 62/1 ve 53. maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 3, 5, 62/1 ve 53.