Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/6515 E., 2024/3876 K.

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2013/158 E. 2015/259 K.
Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
Sanıklar haklarında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 102/2, 102/3.d ve 109/2, 109/5, 58, 53/1-2. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.06.2015 tarihli ve 2013/158 Esas, 2015/259 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanıklar hakkında atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan Vekilinin Temyiz İsteği
Kararın eksik inceleme ile verildiğine, Muğla Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 11.04.2014 tarihli raporunun katılanın cinsel istismara maruz...